“Gorgonzola? Nee, dat lust ik niet”, zegt Astrid. Ze trekt er een vies gezicht bij. “Je moet het zelf weten. Ik neem iets anders.”

We zitten op het terras van Divina Italia el Charco. Een modern ogend Italiaans restaurant aan een idylisch haventje langs de Avenue Caesar Manrique in Arrecife, de hoofdstad van het Spaanse eiland Lanzarote.

In het glinsterende heldere zeewater spartelen een paar scholen sardienen aan de oppervlakte tussen de vele bont gekleurde kleine bootjes.

Eind december, iets voor achten. Het begint iets koeler te worden, maar de jas hoeft nog niet aan.

We verblijven inmiddels een paar dagen op Lanzarote en willen wel eens iets anders eten dan de Spaanse tapas die hier bij bijna ieder restaurant op het menu staan.

”Nemen we een voorgerecht?”, vraag ik.

“Ja, ik heb honger”, zegt Astrid.

Acht uur ‘s avonds, Canarische tijd. Dat is 21.00 uur, Nederlandse tijd. Het wordt inderdaad tijd dat we iets eten. Alhoewel de meeste Spanjaarden pas na 22.00 uur eten gaan. Zij hebben echter een ander bioritme.

Ik bestel een plankje bruschetta. Altijd lekker.

Ik laat me graag verrassen in restaurants. Als je altijd voor zekerheid gaat zul je jezelf nooit ontwikkelen.

Neem ik een pasta of een pizza?

Op de menukaart ontdek ik onderaan een opvallende pizza.

Pizza Bianca met gorgonzola, peer, honing, balsamico en walnoten. Zonder tomaat, staat er nadrukkelijk bij.

Deze pizza heb ik in Nederland, Duitsland en Italië nog nooit op een menukaart gezien.

Ik ben gek op de aparte smaak van gorgonzola. Astrid gruwt er van.

Gorgonzola en mozarella met peer, walnoten en honing? Dat is een opvallende rare combinatie. Ik ben nieuwsgierig en bestel de pizza.

Astrid gaat op safe en neemt een lekkere salade.

De pizza Bianca ziet er in vergelijking met ‘normale’ pizza’s vreemd uit. Maar wel mooi. Het lijkt wel kunst. De bodem is knapperig dun. De pizza is beige gekleurd met ragfijne donkerbruine balsamico strepen. Her en der kruimels van walnoten. Onder de egale kaascombinatie van gorgonzola en mozarella zie ik ragdunne schijfjes peer.

”Wilt u er peper op?”, vraagt de serveerster. Ze staat met een enorme pepermolen aan onze tafel. Goed voor de show. “Graag”, zeg ik.

Dan de eerste hap. Heb ik de juiste keuze gemaakt?

“Geweldig!”, zeg ik met een stralend gezicht tegen Astrid. “Fantastisch. Zo’n goede pizza heb ik nog nooit gehad. Die smaakcombinatie vind jij ook lekker.”

Astrid neemt voorzichtig een hapje van mijn pizza Bianca. Haar gezicht spreekt meteen boekdelen. “Dit is heel anders dan ik had verwacht. Je proeft die gorgonzola heel anders door die combinatie met peer en honing.”

“Deze pizza ga ik thuis proberen te bakken”, zeg ik en maak een foto van de pizza en de menukaart. Ik besef me meteen dat ik de bodem thuis nooit zo dun en knapperig zal krijgen. Onze oven wordt niet heet genoeg.

Ik zal bij mijn favoriete Italiaanse restaurants in Nederland en Duitsland vragen om deze pizza op het menu te zetten.

De thuisbezorgrestaurants vallen af. De bodem van pizza’s die worden thuisbezorgd zijn nooit knapperig.

Ik zoek ‘s avonds in ons appartementje in het centrum van Arrecife op mijn telefoon naar een recept voor de pizza Bianca. Ik vind er vele. Zowel in het Nederlands als het Duits.

Libelle is net als ik enthousiast over de verrassende smaakcombinatie. Ik verbaas me over het recept op de Belgische website van Libelle. Voor de bodem wordt een kant en klare pizzabodem uit de supermarkt voorgesteld. Duidelijk een stukje sluikreclame voor de supermarkt. Maar waarom?

Een kant-en-klare pizzabodem is belachelijk als je weet hoe je eenvoudig en snel met meel, gist en water zelf pizzadeeg kunt maken. Een zelfgemaakte bodem smaakt veel beter en is ook nog eens veel goedkoper.

De bodem is de basis van een goede pizza. Als je daar al uit misplaatste gemakzucht concessies gaat doen haal je niet het uiterste uit de mogelijkheden die voor het grijpen liggen.

We blijven een maand op Lanzarote. “Wat ga je daar doen?”, vroeg mijn accountant. “Uitrusten, werken aan een paar opdrachten en plannen maken voor de toekomst”, antwoordde ik.

Het wordt tijd om ervaringen uit het verleden te verwerken en nieuwe bakens uit te zetten. Wat kan ik? Wat wil ik? En… minstens zo belangrijk… voorstellen uitwerken voor een paar klanten. Wat worden onze doelen in 2018?

De pizza Bianca is een mooi startpunt.

Als de basis niet goed is zul je nooit succes hebben.

Heb je goede voornemens voor 2018?

Probeer in januari de pizza Bianca te bakken. Denk tijdens het bakken na over hoe je met de ingrediënten die jouw leven je biedt je toekomstdromen kunt realiseren.

Ik wil in ieder geval weer meer schrijven. Bloggen en vloggen. Op mijn blog GertBrouwer.nl ga ik ervaringen en ideeen verzamelen en delen.

Zoals het recept voor pizza Bianca. Als ik het nu niet vastleg ben ik het over een half jaar kwijt.

Op de Oostenrijkse receptensite IchKoche.at heb ik een mooi recept gevonden. Toch gek dat ik de recepten voor deze pizza nu via Google veelvuldig tegenkom, maar deze pizza nog nooit op de menukaart van pizzeria’s heb gezien.

Recept pizza Bianca

  • 1 portie pizzadeeg (zie YouTube video)
  • 2 peren
  • 1 handvol walnoten (gepeld, geroosterd)
  • 1 theelepel peperkorrels (rood)
  • honing
  • rucola sla

Voor de gorgonzola crème:

  • 100 g Gorgonzola
  • 100 g roomkaas
  • 1 eidooier
  • 1 eetlepel melk
  • nootmuskaat
  • zout
  • peper (van de molen)
  • suiker
  • 3 saliebladeren

Bereidingswijze

Bereid het pizzadeeg volgens het basisrecept. (Zie YouTube) Rol de deegballen dun uit in het gewenste formaat en leg ze op een bakplaat met bakpapier.

Voor de gorgonzola crème de gorgonzola licht vermalen met een vork. Meng met roomkaas, eidooier en melk tot een gladde room en breng op smaak met nootmuskaat, zout, peper en wat suiker. Snijd de salie in kleine reepjes en meng ze eronder.

Verwarm de oven voor op 220 °C.

Peren wassen en dan ongeschild in stukken snijden, de kern verwijderen en in ragfijne dunne plakjes snijden (kan met een kaasschaaf).

Besmeer de pizzabodem met de gorgonzola crème en leg de plakjes peren er in waaiervorm op, bestrooi met walnoten en peperkorrels.

Sprenkel dunne lijntjes balsamico over de pizza.

Bak de pizza met peren en gorgonzola 10-15 minuten in de oven tot het deeg lichtbruin is.

Maak de pizza helemaal perfect door er vlak voor het serveren her en der een beetje honing op te druppelen en rucola sla op te leggen.